ἐχθαίρομαι, μισεῖ δέ μʼ Ἑλλήνων στρατός,ἔχθει δὲ Τροία πᾶσα καὶ πεδία τάδε.πότερα πρὸς οἴκους, ναυλόχους λιπὼν ἕδραςμόνους τʼ Ἀτρείδας, πέλαγος Αἰγαῖον περῶ;καὶ ποῖον ὄμμα πατρὶ δηλώσω φανεὶςΤελαμῶνι; πῶς με τλήσεταί ποτʼ εἰσιδεῖνγυμνὸν φανέντα τῶν ἀριστείων ἄτερ,ὧν αὐτὸς ἔσχε στέφανον εὐκλείας μέγαν;οὐκ ἔστι τοὔργον τλητόν. ἀλλὰ δῆτʼ ἰὼνπρὸς ἔρυμα Τρώων, ξυμπεσὼν μόνος μόνοιςκαὶ δρῶν τι χρηστόν, εἶτα λοίσθιον θάνω;ἀλλʼ ὧδέ γʼ Ἀτρείδας ἂν εὐφράναιμί που.οὐκ ἔστι ταῦτα. πεῖρά τις ζητητέατοιάδʼ ἀφʼ ἧς γέροντι δηλώσω πατρὶμή τοι φύσιν γʼ ἄσπλαγχνος ἐκ κείνου γεγώς.αἰσχρὸν γὰρ ἄνδρα τοῦ μακροῦ χρῄζειν βίου,κακοῖσιν ὅστις μηδὲν ἐξαλλάσσεται.τί γὰρ παρʼ ἦμαρ ἡμέρα τέρπειν ἔχειπροσθεῖσα κἀναθεῖσα τοῦ γε κατθανεῖν;οὐκ ἂν πριαίμην οὐδενὸς λόγου βροτὸν