νῦν δʼ ἡ Διὸς γοργῶπις ἀδάματος θεὰἤδη μʼ ἐπʼ αὐτοῖς χεῖρʼ ἐπεντύνοντʼ ἐμὴνἔσφηλεν, ἐμβαλοῦσα λυσσώδη νόσον,ὥστʼ ἐν τοιοῖσδε χεῖρας αἱμάξαι βοτοῖς·κεῖνοι δʼ ἐπεγγελῶσιν ἐκπεφευγότες,ἐμοῦ μὲν οὐχ ἑκόντος· εἰ δέ τις θεῶνβλάπτοι, φύγοι τἂν χὠ κακὸς τὸν κρείσσονα.καὶ νῦν τί χρὴ δρᾶν; ὅστις ἐμφανῶς θεοῖςἐχθαίρομαι, μισεῖ δέ μʼ Ἑλλήνων στρατός,ἔχθει δὲ Τροία πᾶσα καὶ πεδία τάδε.πότερα πρὸς οἴκους, ναυλόχους λιπὼν ἕδραςμόνους τʼ Ἀτρείδας, πέλαγος Αἰγαῖον περῶ;καὶ ποῖον ὄμμα πατρὶ δηλώσω φανεὶςΤελαμῶνι; πῶς με τλήσεταί ποτʼ εἰσιδεῖνγυμνὸν φανέντα τῶν ἀριστείων ἄτερ,ὧν αὐτὸς ἔσχε στέφανον εὐκλείας μέγαν;