ἔρεβος ὦ φαεννότατον, ὡς ἐμοί,ἕλεσθʼ ἕλεσθέ μʼ οἰκήτορα,ἕλεσθέ μʼ· οὔτε γὰρ θεῶν γένος οὔθʼ ἁμερίωνἔτʼ ἄξιος βλέπειν τινʼ εἰς ὄνασιν ἀνθρώπων.ἀλλά μʼ ἁ Διὸςἀλκίμα θεὸςὀλέθριʼ αἰκίζει.ποῖ τις οὖν φύγῃ;ποῖ μολὼν μενῶ;εἰ τὰ μὲν φθίνει, φίλοι, τοιοῖσδʼὁμοῦ πέλας, μώραις δʼ ἄγραις προσκείμεθα,πᾶς δὲ στρατὸς δίπαλτος ἄν μεχειρὶ φονεύοι.Τέκμησσαὦ δυστάλαινα, τοιάδʼ ἄνδρα χρήσιμονφωνεῖν, ἃ πρόσθεν οὗτος οὐκ ἔτλη ποτʼ ἄν.

Αἴαςἰὼπόροι ἁλίρροθοιπάραλά τʼ ἄντρα καὶ νέμος ἐπάκτιον,πολὺν πολύν με δαρόν τε δὴκατείχετʼ ἀμφὶ Τροίαν χρόνον· ἀλλʼ οὐκέτι μʼ, οὐκ