ἔπειτʼ ἐμοὶ τὰ δείνʼ ἐπηπείλησʼ ἔπη,εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτέ.κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένονἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.ὁ δʼ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,ἃς οὔποτʼ αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσʼ ἐγώ·πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόουςτοιούσδʼ ἀεί ποτʼ ἀνδρὸς ἐξηγεῖτʼ ἔχειν·ἀλλʼ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτωνὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.νῦν δʼ ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖςσιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών·καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν.τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.ἀλλʼ, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκʼ ἐστάλην,ἀρήξατʼ εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι·φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.ΧορόςΤέκμησσα, δεινά, παῖ Τελεύταντος, λέγεις