ἅπαν μαθήσει τοὔργον ὡς κοινωνὸς ὤν.κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροιλαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼνἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω· τί χρῆμα δρᾷς,Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλωνκληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε τοῦ κλύωνσάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.ὁ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.κἀγὼ μαθοῦσʼ ἔληξʼ, ὁ δʼ ἐσσύθη μόνος.καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας·ἔσω δʼ ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόν τʼ ἄγραν.καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δʼ ἄνω τρέπωνἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους