αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;Χορόςξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦπληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένοςμηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;Τέκμησσαὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.Χορόςτίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.Τέκμησσαἅπαν μαθήσει τοὔργον ὡς κοινωνὸς ὤν.κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροιλαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼνἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω· τί χρῆμα δρᾷς,Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλωνκληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε τοῦ κλύωνσάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.