ἀγγελίαν ἄτλατον οὐδὲ φευκτάν,τῶν μεγάλων Δαναῶν ὕπο κλῃζομέναν,τὰν ὁ μέγας μῦθος ἀέξει.οἴμοι φοβοῦμαι τὸ προσέρπον· περίφαντος ἁνὴρθανεῖται, παραπλάκτῳ χερὶ συγκατακτὰςκελαινοῖς ξίφεσιν βοτὰ καὶ βοτῆρας ἱππονώμας.

Τέκμησσαὤμοι· κεῖθεν κεῖθεν ἄρʼ ἡμῖνδεσμῶτιν ἄγων ἤλυθε ποίμνην·ὧν τὴν μὲν ἔσω σφάζʼ ἐπὶ γαίας,τὰ δὲ πλευροκοπῶν δίχʼ ἀνερρήγνυ.δύο δʼ ἀργίποδας κριοὺς ἀνελὼντοῦ μὲν κεφαλὴν καὶ γλῶσσαν ἄκρανῥιπτεῖ θερίσας, τὸν δʼ ὀρθὸν ἄνωκίονι δήσαςμέγαν ἱπποδέτην ῥυτῆρα λαβὼνπαίει λιγυρᾷ μάστιγι διπλῇ,κακὰ δεννάζων ῥήμαθʼ, ἃ δαίμωνκοὐδεὶς ἀνδρῶν ἐδίδαξεν.

Χορόςὥρα τινʼ ἤδη τοι κρᾶτα καλύμμασικρυψάμενον ποδοῖν κλοπὰν ἀρέσθαι