νυκτὸς γὰρ ἡμᾶς τῆσδε πρᾶγος ἄσκοπονἔχει περάνας, εἴπερ εἴργασται τάδε·ἴσμεν γὰρ οὐδὲν τρανές, ἀλλʼ ἀλώμεθα·κἀγὼ ʼθελοντὴς τῷδʼ ὑπεζύγην πόνῳ.ἐφθαρμένας γὰρ ἀρτίως εὑρίσκομενλείας ἁπάσας καὶ κατηναρισμέναςἐκ χειρὸς αὐτοῖς ποιμνίων ἐπιστάταις.τήνδʼ οὖν ἐκείνῳ πᾶς τις αἰτίαν νέμει.καί μοί τις ὀπτὴρ αὐτὸν εἰσιδὼν μόνονπηδῶντα πεδία σὺν νεορράντῳ ξίφειφράζει τε κἀδήλωσεν· εὐθέως δʼ ἐγὼκατʼ ἴχνος ᾄσσω, καὶ τὰ μὲν σημαίνομαι,τὰ δʼ ἐκπέπληγμαι κοὐκ ἔχω μαθεῖν ὅτου.καιρὸν δʼ ἐφήκεις· πάντα γὰρ τά τʼ οὖν πάροςτά τʼ εἰσέπειτα σῇ κυβερνῶμαι χερί.Ἀθήνα ἔγνων, Ὀδυσσεῦ, καὶ πάλαι φύλαξ ἔβηντῇ σῇ πρόθυμος εἰς ὁδὸν κυναγίᾳ.Ὀδυσσεύςἦ καί, φίλη δέσποινα, πρὸς καιρὸν πονῶ;Ἀθήναὡς ἔστιν ἀνδρὸς τοῦδε τἄργα ταῦτά σοι.Ὀδυσσεύςκαὶ πρὸς τί δυσλόγιστον ὧδʼ ᾖξεν χέρα;