ἔγωγε· καὶ γὰρ αὐτὸς ἐνθάδʼ ἵξομαι.Ἀγαμέμνωνἦ πάνθʼ ὅμοια πᾶς ἀνὴρ αὑτῷ πονεῖ.Ὀδυσσεύςτῷ γάρ με μᾶλλον εἰκὸς ἢ ʼμαυτῷ πονεῖν;Ἀγαμέμνωνσὸν ἆρα τοὔργον, οὐκ ἐμὸν κεκλήσεται.Ὀδυσσεύςὡς ἂν ποήσῃς, πανταχῇ χρηστός γʼ ἔσει.Ἀγαμέμνωνἀλλʼ εὖ γε μέντοι τοῦτʼ ἐπίστασʼ ὡς ἐγὼσοὶ μὲν νέμοιμʼ ἂν τῆσδε καὶ μείζω χάριν,οὗτος δὲ κἀκεῖ κἀνθάδʼ ὢν ἔμοιγʼ ὁμῶςἔχθιστος ἔσται· σοὶ δὲ δρᾶν ἔξεσθʼ ἃ χρῇς.Χορόςὅστις σʼ, Ὀδυσσεῦ, μὴ λέγει γνώμῃ σοφὸνφῦναι, τοιοῦτον ὄντα, μῶρός ἐστʼ ἀνήρ.Ὀδυσσεύς καὶ νῦν γε Τεύκρῳ τἀπὸ τοῦδʼ ἀγγέλλομαι,ὅσον τότʼ ἐχθρὸς ἦ, τοσόνδʼ εἶναι φίλος.καὶ τὸν θανόντα τόνδε συνθάπτειν θέλωκαὶ ξυμπονεῖν καὶ μηδὲν ἐλλείπειν ὅσωνχρὴ τοῖς ἀρίστοις ἀνδράσιν πονεῖν βροτούς.Τεῦκροςἄριστʼ Ὀδυσσεῦ, πάντʼ ἔχω σʼ ἐπαινέσαιλόγοισι, καί μʼ ἔψευσας ἐλπίδος πολύ.τούτῳ γὰρ ὢν ἔχθιστος Ἀργείων ἀνὴρμόνος παρέστης χερσίν, οὐδʼ ἔτλης παρὼν