μηδʼ ὄγκον ἄρῃ μηδένʼ, εἴ τινος πλέονἢ χειρὶ βρίθεις ἢ μακροῦ πλούτου βάθει.ὡς ἡμέρα κλίνει τε κἀνάγει πάλινἅπαντα τἀνθρώπεια· τοὺς δὲ σώφροναςθεοὶ φιλοῦσι καὶ στυγοῦσι τοὺς κακούς.

ΧορόςΤελαμώνιε παῖ, τῆς ἀμφιρύτουΣαλαμῖνος ἔχων βάθρον ἀγχιάλου,σὲ μὲν εὖ πράσσοντʼ ἐπιχαίρω·σὲ δʼ ὅταν πληγὴ Διὸς ἢ ζαμενὴςλόγος ἐκ Δαναῶν κακόθρους ἐπιβῇ,μέγαν ὄκνον ἔχω καὶ πεφόβημαιπτηνῆς ὡς ὄμμα πελείας.ὡς καὶ τῆς νῦν φθιμένης νυκτὸςμεγάλοι θόρυβοι κατέχουσʼ ἡμᾶςἐπὶ δυσκλείᾳ, σὲ τὸν ἱππομανῆλειμῶνʼ ἐπιβάντʼ ὀλέσαι Δαναῶν