ἄκροισιν ἤδη ναυτικοῖς ἑδωλίοιςπυρὸς φλέγοντος, εἰς δὲ ναυτικὰ σκάφηπηδῶντος ἄρδην Ἕκτορος τάφρων ὕπερ;τίς ταῦτʼ ἀπεῖρξεν; οὐχ ὅδʼ ἦν ὁ δρῶν τάδε,ὃν οὐδαμοῦ φής, οὗ σὺ μή, βῆναι ποδί;ἆρʼ ὑμὶν οὗτος ταῦτʼ ἔδρασεν ἔνδικα;χὤτʼ αὖθις αὐτὸς Ἕκτορος μόνος μόνουλαχών τε κἀκέλευστος ἦλθʼ ἐναντίος,οὐ δραπέτην τὸν κλῆρον ἐς μέσον καθείς,ὑγρᾶς ἀρούρας βῶλον, ἀλλʼ ὃς εὐλόφουκυνῆς ἔμελλε πρῶτος ἅλμα κουφιεῖν;ὅδʼ ἦν ὁ πράσσων ταῦτα, σὺν δʼ ἐγὼ παρών,ὁ δοῦλος, οὑκ τῆς βαρβάρου μητρὸς γεγώς.Τεῦκροςδύστηνε, ποῖ βλέπων ποτʼ αὐτὰ καὶ θροεῖς;οὐκ οἶσθα σοῦ πατρὸς μὲν ὃς προύφυ πατὴρἀρχαῖον ὄντα Πέλοπα βάρβαρον Φρύγα;