τούτου γὰρ οὐδὲν σφῷν ἔχω λῷον φράσαι.Τεῦκροςφεῦ· τοῦ θανόντος ὡς ταχεῖά τις βροτοῖςχάρις διαρρεῖ καὶ προδοῦσʼ ἁλίσκεται,εἰ σοῦ γʼ ὅδʼ ἁνὴρ οὐδʼ ἐπὶ σμικρῶν λόγων,Αἴας, ἔτʼ ἴσχει μνῆστιν, οὗ σὺ πολλάκιςτὴν σὴν προτείνων προύκαμες ψυχὴν δόρει.ἀλλʼ οἴχεται δὴ πάντα ταῦτʼ ἐρριμμένα.ὦ πολλὰ λέξας ἄρτι κἀνόητʼ ἔπη,οὐ μνημονεύεις οὐκέτʼ οὐδέν, ἡνίκαἑρκέων ποθʼ ὑμᾶς οὗτος ἐγκεκλῃμένους,ἤδη τὸ μηδὲν ὄντας, ἐν τροπῇ δορὸςἐρρύσατʼ ἐλθὼν μοῦνος, ἀμφὶ μὲν νεῶνἄκροισιν ἤδη ναυτικοῖς ἑδωλίοιςπυρὸς φλέγοντος, εἰς δὲ ναυτικὰ σκάφηπηδῶντος ἄρδην Ἕκτορος τάφρων ὕπερ;τίς ταῦτʼ ἀπεῖρξεν; οὐχ ὅδʼ ἦν ὁ δρῶν τάδε,ὃν οὐδαμοῦ φής, οὗ σὺ μή, βῆναι ποδί;ἆρʼ ὑμὶν οὗτος ταῦτʼ ἔδρασεν ἔνδικα;χὤτʼ αὖθις αὐτὸς Ἕκτορος μόνος μόνουλαχών τε κἀκέλευστος ἦλθʼ ἐναντίος,