ὅστις πρὸς ἡμᾶς ἀντὶ σοῦ λέξει τὰ σά;σοῦ γὰρ λέγοντος οὐκέτʼ ἂν μάθοιμʼ ἐγώ·τὴν βάρβαρον γὰρ γλῶσσαν οὐκ ἐπαΐω.Χορός εἴθʼ ὑμὶν ἀμφοῖν νοῦς γένοιτο σωφρονεῖν·τούτου γὰρ οὐδὲν σφῷν ἔχω λῷον φράσαι.Τεῦκροςφεῦ· τοῦ θανόντος ὡς ταχεῖά τις βροτοῖςχάρις διαρρεῖ καὶ προδοῦσʼ ἁλίσκεται,εἰ σοῦ γʼ ὅδʼ ἁνὴρ οὐδʼ ἐπὶ σμικρῶν λόγων,Αἴας, ἔτʼ ἴσχει μνῆστιν, οὗ σὺ πολλάκιςτὴν σὴν προτείνων προύκαμες ψυχὴν δόρει.ἀλλʼ οἴχεται δὴ πάντα ταῦτʼ ἐρριμμένα.ὦ πολλὰ λέξας ἄρτι κἀνόητʼ ἔπη,οὐ μνημονεύεις οὐκέτʼ οὐδέν, ἡνίκαἑρκέων ποθʼ ὑμᾶς οὗτος ἐγκεκλῃμένους,ἤδη τὸ μηδὲν ὄντας, ἐν τροπῇ δορὸςἐρρύσατʼ ἐλθὼν μοῦνος, ἀμφὶ μὲν νεῶν