ἐγὼ μὲν οὐδένʼ οἶδʼ· ἐποικτίρω δέ νινδύστηνον ἔμπας, καίπερ ὄντα δυσμενῆ,ὁθούνεκʼ ἄτῃ συγκατέζευκται κακῇ,οὐδὲν τὸ τούτου μᾶλλον ἢ τοὐμὸν σκοπῶν·ὁρῶ γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ὄντας ἄλλο πλὴνεἴδωλʼ ὅσοιπερ ζῶμεν ἢ κούφην σκιάν.Ἀθήνατοιαῦτα τοίνυν εἰσορῶν ὑπέρκοπονμηδέν ποτʼ εἴπῃς αὐτὸς εἰς θεοὺς ἔπος,μηδʼ ὄγκον ἄρῃ μηδένʼ, εἴ τινος πλέονἢ χειρὶ βρίθεις ἢ μακροῦ πλούτου βάθει.ὡς ἡμέρα κλίνει τε κἀνάγει πάλινἅπαντα τἀνθρώπεια· τοὺς δὲ σώφροναςθεοὶ φιλοῦσι καὶ στυγοῦσι τοὺς κακούς.

ΧορόςΤελαμώνιε παῖ, τῆς ἀμφιρύτουΣαλαμῖνος ἔχων βάθρον ἀγχιάλου,σὲ μὲν εὖ πράσσοντʼ ἐπιχαίρω·σὲ δʼ ὅταν πληγὴ Διὸς ἢ ζαμενὴςλόγος ἐκ Δαναῶν κακόθρους ἐπιβῇ,μέγαν ὄκνον ἔχω καὶ πεφόβημαιπτηνῆς ὡς ὄμμα πελείας.