ἱκτήριον θησαυρόν. εἰ δέ τις στρατοῦβίᾳ σʼ ἀποσπάσειε τοῦδε τοῦ νεκροῦ,κακὸς κακῶς ἄθαπτος ἐκπέσοι χθονός,γένους ἅπαντος ῥίζαν ἐξημημένος,αὔτως ὅπωσπερ τόνδʼ ἐγὼ τέμνω πλόκον.ἔχʼ αὐτόν, ὦ παῖ, καὶ φύλασσε, μηδέ σεκινησάτω τις, ἀλλὰ προσπεσὼν ἔχου.ὑμεῖς τε μὴ γυναῖκες ἀντʼ ἀνδρῶν πέλαςπαρέστατʼ, ἀλλʼ ἀρήγετʼ, ἔστʼ ἐγὼ μολὼντάφου μεληθῶ τῷδε, κἂν μηδεὶς ἐᾷ.
Χορόςτίς ἄρα νέατος ἐς πότε λήξει πολυπλάγκτων ἐτέων ἀριθμός,τὰν ἄπαυστον αἰὲν ἐμοὶ δορυσσοήτωνμόχθων ἄταν ἐπάγωνἄν τὰν εὐρώδεα Τρωΐαν,δύστανον ὄνειδος Ἑλλάνων;
Χορόςὄφελε πρότερον αἰθέρα δῦναι μέγαν ἢ τὸν πολύκοινον Ἅιδαν