δέος γὰρ ᾧ πρόσεστιν αἰσχύνη θʼ ὁμοῦ,σωτηρίαν ἔχοντα τόνδʼ ἐπίστασο·ὅπου δʼ ὑβρίζειν δρᾶν θʼ ἃ βούλεται παρῇ,ταύτην νόμιζε τὴν πόλιν χρόνῳ ποτὲἐξ οὐρίων δραμοῦσαν εἰς βυθὸν πεσεῖν.ἀλλʼ ἑστάτω μοι καὶ δέος τι καίριον,καὶ μὴ δοκῶμεν δρῶντες ἃν ἡδώμεθαοὐκ ἀντιτίσειν αὖθις ἂν λυπώμεθα.ἕρπει παραλλὰξ ταῦτα. πρόσθεν οὗτος ἦναἴθων ὑβριστής, νῦν δʼ ἐγὼ μέγʼ αὖ φρονῶ.καί σοι προφωνῶ τόνδε μὴ θάπτειν, ὅπωςμὴ τόνδε θάπτων αὐτὸς εἰς ταφὰς πέσῃς.ΧορόςΜενέλαε, μὴ γνώμας ὑποστήσας σοφὰςεἶτʼ αὐτὸς ἐν θανοῦσιν ὑβριστὴς γένῃ.Τεῦκροςοὐκ ἄν ποτʼ, ἄνδρες, ἄνδρα θαυμάσαιμʼ ἔτι,ὃς μηδὲν ὢν γοναῖσιν εἶθʼ ἁμαρτάνει,ὅθʼ οἱ δοκοῦντες εὐγενεῖς πεφυκέναιτοιαῦθʼ ἁμαρτάνουσιν ἐν λόγοις ἔπη·ἄγʼ εἴπʼ ἀπʼ ἀρχῆς αὖθις, ἦ σὺ φὴς ἄγειντόνδʼ ἄνδρʼ Ἀχαιοῖς δεῦρο σύμμαχον λαβών;