ἀεὶ μέν, ὦ παῖ Λαρτίου, δέδορκά σεπεῖράν τινʼ ἐχθρῶν ἁρπάσαι θηρώμενον·καὶ νῦν ἐπὶ σκηναῖς σε ναυτικαῖς ὁρῶΑἴαντος, ἔνθα τάξιν ἐσχάτην ἔχει,πάλαι κυνηγετοῦντα καὶ μετρούμενονἴχνη τὰ κείνου νεοχάραχθʼ, ὅπως ἴδῃςεἴτʼ ἔνδον εἴτʼ οὐκ ἔνδον. εὖ δέ σʼ ἐκφέρεικυνὸς Λακαίνης ὥς τις εὔρινος βάσις.ἔνδον γὰρ ἁνὴρ ἄρτι τυγχάνει, κάραστάζων ἱδρῶτι καὶ χέρας ξιφοκτόνους.καί σʼ οὐδὲν εἴσω τῆσδε παπταίνειν πύληςἔτʼ ἔργον ἐστίν, ἐννέπειν δʼ ὅτου χάρινσπουδὴν ἔθου τήνδʼ, ὡς παρʼ εἰδυίας μάθῃς.Ὀδυσσεύςὦ φθέγμʼ Ἀθάνας, φιλτάτης ἐμοὶ θεῶν,ὡς εὐμαθές σου, κἂν ἄποπτος ᾖς ὅμως,φώνημʼ ἀκούω καὶ ξυναρπάζω φρενὶχαλκοστόμου κώδωνος ὡς Τυρσηνικῆς.καὶ νῦν ἐπέγνως εὖ μʼ ἐπʼ ἀνδρὶ δυσμενεῖβάσιν κυκλοῦντʼ, Αἴαντι τῷ σακεσφόρῳ·κεῖνον γάρ, οὐδένʼ ἄλλον, ἰχνεύω πάλαι.