τοιαῦτ' ἀνὴρ δύςοργος, ὲν γήρᾳ βαρὺς,ἔρει πρὸς οὐδὲν εἰς ἔριν θυμούμενος. τέλος δ' ἀπωστὸς γῆς ἀποῤῥιφθήσομαι,δοῦλος λόγοισιν ἀντ' ἐλευθέρου φανεὶς.τοιαῦτα μὲν κατ' οἶκον· ὲν Τροίᾳ δ' ἐμοὶπολλοὶ μὲν ἐχθροὶ, παῦρα δ' ὠφελήσιμα.καὶ ταῦτα πάντα σοῦ θανόντος εὑρόμην. οἴ μοι, τί δράσω; πῶς σ' ἀποσπάσω πικροῦτοῦδ' αἰόλου κνώδοντος; ὦ τάλας, ὑφ' οὖφονέως ἄρ' ἐξέπνευσας· εἶδες, ὡς χρόνῳἔμελλέ σ' Ἕκτωρ, καὶ θανὼν, ἀποφθίσειν;σκέψασθε, πρὸς θεῶν, τὴν τύχην δυοῖν βροτοῖν. Ἕκτωρ μὲν, ᾧ δὴ τοῦδ' ἐδωρήθη πάρα,ζωστῆρι πρισθεὶς ἱππικῶν ἐξ ἀντύγωνὲγνάπτετ' αἰὲν, ἔς τ' ἀπέψυξεν βίον.οὗτος δ' ἐκείνου τήνδε δωρεὰν ἔχωνπρὸς τοῦδ' ὄλωλε θανασίμῳ πεσήματι. ἆρ' οὐκ Ἐριννὺς τοῦτ' ἐχάλκευσε ξίφος,κἀκεῖνον Ἀιδὴς, δημιουργὸς ἄγριος,ἐγὼ μὲν οὖν καὶ ταῦτα καὶ τὰ πάντ' ἀεὶ