τοσαῦτά σ', ὦ Ζεῦ, προςτρέπω· καλῶ θ' ἄμα πομπαῖον Ἑρμῆν χθόνιον, εὖ με κοιμίσαι ξὺν ἀσφαδάστῳ καὶ ταχεῖ πηδήματιπλευρὰν διαρρήξαντα τώδε φασγάνῳ.καλῶ δ' ἀρωγοὺς τὰς ἀεί τε παρθένουςἀεί θ' ὁρώσας πάντα τἀν βροτοῖς πάθη, σεμνὰς Ἐριννῦς τανύποδας, μαθεῖν ἐμὲ, πρὸς τῶν Ἀτρειδῶν ὡς διόλλυμαι τάλας.καί σφας κακοὺς κάκιστα καὶ πανωλέθρουςξυναρπάσειαν, ὥσπερ εἰςορῶσ' ἐμὲαὐτοσφαγῆ πίπτοντα, τὼς αὐτοσφαγεῖς πρὸς τῶν φιλίστων ἐκγόνων ὀλοίατο. ἴτ', ὦ τᾳἰχεῖαι ποίνιμοί τ' Ἐριννύες,γεύεσθε, μὴ φείδεσθε πανδήμου στρατοῦ.σὺ δ', ὦ τὸν αἰπὺν οὐρανὸν διφρηλατῶν,Ἥλιε, πατρῴαν τὴν ἐμὴν ὅταν χθόνα ἴδης, ἐπισχὼν χρυσόνωτον ἡνίαν, ἄγγειλον ἄτας τὰς ἐμὰς μόρον τ' ἐμὸνγέροντι πατρὶ, τῇ τε δυστήνῳ τροφῷ.ἦ που τάλαινα, τήνδ' ὅταν κλύῃ φάτιν,