Μεμῃνότ' ἄνδρα περιφανῶς ὀκνεῖς ἰδεῖν;ΟΔΥΣΣΕΥΣΦρονοῦντα γάρ νιν οὐκ ἂν ἐξέστην ὄκνῳ.ΑΘΗΝΑἈλλ' οὐδὲ νῦν σε μὴ παρόντ' ἴδῃ πέλας.ΟΔΥΣΣΕΥΣΠῶς, εἴπερ ὀφθαλμοῖς γε τοῖς αὐτοῖς ὁρᾷ; ΑΘΗΝΑἐγὼ σκοτώσω βλέφαρα καὶ δεδορκότα.ΟΔΥΣΣΕΥΣΓένοιτο μέντ' ἂν πᾶν, θεοῦ τεχνωμένου.ΑΘΗΝΑΣίγα νυν ἑστὼς καὶ μέν' ὡς κυρεῖς ἔχων.ΟΔΥΣΣΕΥΣΜένοιμ' ἄν· ἤθελον δ' ἂν ἐκτὸς ὢν τυχεῖν.ΑΘΗΝΑὦ οὗτος, Αἴας, δεύτερόν σε προςκαλῶ. τί βαιὸν οὕτως ἐντρέπει τῆς ξυμμάχου;ΑΙΑΣὦ χαῖρ', Ἀθάνα, χαῖρε Διογενὲς τέκνον, ὡς εὖ παρέστης· καί σε παγχρύσοις ἐγὼ στέψω λαφύροις τἡςδε τῆς ἄγρας χάριν.ΑΗΝΛ. Καλῶς ἔλεξας· ἀλλ' ἐκεῖνό μοι φράσον, ἔβαψας ἔγχος εὖ πρὸς Ἀργείων στρατῷ;ΑΙΑΣΚόμπος πάρεστι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή.ΑΘΗΝΑἦ καὶ πρὸς Ἀτρείδαισιν ᾔχμασας χέρα;ΑΙΑΣὥστ' οὔποτ' Αἴαντ' οἵδ' ἀτιμάσουσ' ἔτι.ΑΘΗΝΑτεθνᾶσιν ἅνδρες, ὡς τὸ σὸν ζυνὴκ' ἐγώ; ΑΙΑΣΘανόντες ἤδη τἄμ' ἀφαιρείσθων ὅπλα.