δίας Ἀθανᾶς, ἡνἐκ' ὀτρύνουσά νινηὐδᾶτ' ὲπ' ὲχθροῖς χεῖρα φοινίαν τρέπειν, τότ' ἀντιφωνεῖ δεινὸν ἀῤῥητόν τ' ἔπος·Ἄνασσα, τοῖς ἄλλοισιν Ἀργέων πέλαςἵστω, καθ' ἡμᾶς δ' οὔποτ ἐκρήξει μάχη.τοιοῖςδε τοῖς λόγοισιν ἀστεργῆ θεᾶς ἐκτήσατ' ὀργὴν, οὐ κατ' ἄνθρωπον φρονῶν. ἀλλ' εἴπερ ἔστι τᾗδ' ἔθ' ἡμέρᾳ, τάχ' ἂνγενοίμεθ' αὐτοῦ ξὺν θεῷ σωτήριοι.τοσαῦθ' ὁ μάντις εἶφ'· ὁ δ' εὐθὺς ἐξ ἕδραςπέμπει με σοὶ φέροντα τάςδ' ἐπιστολὰς Τεῦκρος φυλάσσειν · εἰ δ' ἀπεστερήμεθα, οὐκ έστιν ἁνὴρ κεῖνος, εἰ Κάλχας σοφός.ΧΟΡΟΣὦ δαΐα Τέκμησσα, δύςιιορον γένος,ὅρα μολοῦσα τόνδ', ὁποῖ' ἔπη θροεῖ.ξυρεῖ γὰρ ὲν χρῷ τοῦτο, μὴ χαίρειν τινά.ΤΕΚΜΗΣΣΑΤί μ' αὖ τάλαιναν, ἀρτίως πεπαυμένην κακῶν ἀτρύτων, ἐξ ἕδρας ἀνίστατε;ΧΟΡΟΣΤοῦδ' εὶςάκουε τἀνδρὸς, ὡς ἥκει φέρωνΑἴαντος ἡμῖν πρᾶξιν, ἣν ἤλγησ' ὲγώ.