λήγει δ' ἔρις δραμοῦσα τοῦ προσωτάτω ἀνδρῶν γερόντων ὲν ξυναλλαγῇ λόγου. ἀλλ ἡμὶν Αἴας ποῦ 'στιν, ὡς φράσω τάδε; τοῖς κυρίοις γὰρ πάντα χρὴ δηλοῦν λόγον,ΧΟΡΟΣΟὐγ ἔνδον, ἀλλὰ φροῦδος ἀρτίως, νέαςβουλὰς νέοισιν ἐγκαταζεύξας τρόποις.ΑΓΓΕΛΟΣἸοῦ, ἰού!βραδεῖαν ἡμᾶς ἆρ' ὁ τήνδε τὴν ὁδὸν πέμπων ἔπεμψεν, ἢ 'φάνην ἐγὼ βραδύς;ΧΟΡΟΣΤί δ' ἐστὶ χρείας τῆςδ' ὑπεσπανισμένον;ΑΓΓΕΛΟΣΤὸν ἄνδρ' ἀπηύδα Τεῦκρος ἔνδοθεν στέγηςμὴ 'ξω παρήκειν, πρὶν παρὼν αὐτὸς τύχῃ. ΧΟΡΟΣἈλλ' οἴχεταί τοι, πρὸς τὸ κέρδιστον τραπεὶςγνώμης, θεοῖσιν ὡς καταλλαχθῇ χόλου.ΑΓΓΕΛΟΣΤαῦτ' ἐστὶ τἄπη μωρίας πολλῆς πλέα,εἶπέρ τι Κάλχας εὖ φρονῶν μαντεύεται. ΧΟΡΟΣΠοῖον; τί δ' εἰδὼς τοῦδε πράγματος πέρι; ΑΓΓΕΛΟΣΤοσοῦτον οἶδα καὶ παρὼν ἐτύγχανον.ἐκ γὰρ ξυνέδρου καὶ τυραννικοῦ κύκλουΚάλχας μεταστὰς οἶος Ἀτρειδῶν δίχα