καὶ γάρ τὰ δεινὰ καὶ τὰ καρτερώτατατιμαῖς ὑπείκει· τοῦτο μὲν νιφοστιβεῖςχειμῶνες ἐκχωροῦσιν εὐκάρπῳ θέρει· ἐξίσταται δὲ νυκτὸς αἰανὴς κύκλοςτῇ λευκοπώλῳ φέγγος ἡμψᾳ φλέγειν.δεινῶν τ' ἄημα πνευμάτων ἐκοίμισε στένοντα πόντον· ὲν δ' ὁ παγκρατὴς ὕπνοςλύει πεδήσας οὐδ' ἀεὶ λαβὼν ἔχει.ἡμεῖς δὲ πῶς οὐ γνωσόμεσθα σωφρονεῖν;ἐγὼ δ', ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτιὅ τ' ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδ' ἐχθαρτέος, ὡς καὶ φιλήσων αὖθις· ἔς τε τὸν φίλοντοσαῦθ' ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι,ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα· τοῖς πολλοῖσι γὰρβροτῶν ἄπιστός ὲσθ' ἑταιρίας λιμήν.ἀλλ' ἀμφὶ μὲν τούτοισιν εὖ σχήσει· σὺ δὲἔσω θεοῖς ἐλθοῦσα διὰ τέλους, γύναι,εὔχου τελεῖσθαι, τοὐμὸν ὧν ἐρᾷ κέαρ. ὑμεῖς θ , ἑταῖροι, ταὐτὰ τῇδέ μοι τάδετιμᾶτε, Τεύκρῳ τ', ἢν μόλῃ, σημήνατε