χὠ δεινὸς ὅρκος καἰ περισκελεῖς φρένες.κἀγὼ γὰρ, ὃς τὰ δείν' ἐκαρτέρουν τότε,βαφῇ σίδηρος ὣς, ἐθηλύνθην στόμα πρὸς τἡςδε τῆς γυναικός· οἰκτείρω δὲ νινχήραν παρ' ἐχθροῖς, παῖδά τ' ὀρφανὸν λιπεῖν.ἀλλ' εἶμι πρός τε λουτρὰ καὶ παρακτίουςλειμῶνας, ὡς ἂν λύμαθ' ἁγνίσας ἐμὰμῆνιν βαρεῖαν ἐξαλεύσωμαι θεάς·μολών τε, χῶρον ἔνθ' ἂν ἀστιβῆ κίχω,κρύψω τόδ' ἔγχος τοὐμὸν, ἔχθιστον βελῶν,γαίας ὀρύξας ἔνθα μή τις ὄψεται.ἀλλ' αὐτὸ νὺξ Ἀιδὴς τε σωζόντων κάτω.ἐγὼ γὰρ ἐξ οὖ χειρὶ τοῦτ' ἐδεξάμην παρ' Ἕκτορος δώρημα δυσμενεστάτου,οὔπω τι κεδνὸν ἔσχον Ἀργείων πάρα.ἀλλ' ἔστ' ἀληθὴς ἡ βροτῶν παροιμία,ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα κοὐκ ὀνήσιμα.τοιγὰρ τὸ λοιπὸν εἰσόμεσθα μὲν θεοῖς εἴκειν, μαθησόμεσθα δ' Ἀτρείδας σέβειν.ἄρχοντές εἰσιν, ὥςθ' ὑπεικτέον · τί μή;