λειμωνίᾳ πόᾳ μήλων,ἀνήριθμος, αἰὲν εὐνώμᾳχρόνῳ τρυχόμενος, κακὰν ὲλπιδ' ἔχων,ἔτι μέ ποτ' ἀνύσειντὸν ἀπότροπον ἀίδηλον Ἅιδαν.Καί μοι δυςθεράπευτος Αἴας ξύνεστιν ἔφεδρος, ὤ μοί μοι,θείᾳ μανίᾳ ξύναυλος·ὅν ἐξεπέμψω πρὶν δὴ ποτὲ θουρίῳκρατοῦντ' ὲν Ἄρει ·νῦν δ' αὖ φρενὸς οἰοβώταςφίλοις μέγα πένθος εὕρηται.τὰ πρὶν δ' ἔργα χεροῖνμεγίστας ἀρετάς, ἄφιλα παρ' ἀφίλοις ἔπεσ' ἔπεσε μελέοις Ἀτρείδαις.ἦ που παλαιὰ, μὲν ἔντροφος ἁμέρᾳ λευκῷ δὲ γήρᾳ μάτηρ νιν ὅταν νοσοῦνταφρενομόρως ἀκούσῃ