ἀλλ' ἄνδρες ἀσπιστῆρες, ἐνάλιος λεὼς,ὑμῖν τε κοινὴν τήνδ' ἐπισκήπτω χάριν,κείνῳ τ' ἐμὴν ἀγγείλατ' ἐντολὴν, ὅπωςτὸν παῖδα τόνδε πρὸς δόμους ἐμοὺς ἄγωνΤελαμῶνι δείξει μητρί τ', Ἐριβοίᾳ λέγω,ὥς σφιν γένηται γηροβοσκὸς εἰςαεὶ,ἔς τ' ἂν μυχοὺς κίχωσι τοῦ κάτω θεοῦ.καὶ τἀμὰ τεύχη μήτ' ἀγωνάρχαι τινὲςθήσουσ Ἀχαιοῖς, μήθ' ὁ λυμεὼν ἐμός.ἀλλ' αὐτό μοι σὺ, παῖ, λαβὼν, ἐπώνυμον,Εὐρύσακες, ἴσχε, διὰ πολυῤρόφου στρέφωνπόρπακος, ἑπτάβοιον ἄρρηκτον σάκος.τὰ δ' ἄλλα τεύχη κοίν' ἐμοὶ τεθάψεται.ἀλλ' ὡς τάχος τὸν παῖδα τόνδ' ἤδη δέχου,καὶ δῶμα πάκτου, μηδ ' ἐπισκήνους γόουςδάκρυε· κάρτα τοι φιλοίκτιστον γυνή.πύκαζε θάσσον· οὐ πρὸς ἰατροῦ σοφοῦ,θροεῖν ὲπῳδὰς πρὸς τομῶντι πήματι.ΧΟΡΟΣΔέδοικ' ἀκούων τήνδε τὴν προθυμίαν, οὐ γάρ μ' ἀρέσκει γλῶσσά σου τεθηγμένη.