θἐλοιμ' ἄν· αἰνοίης γὰρ ἂν τὰ τῆςδ' ἔπη.ΑΙΑΣΚαὶ κάρτ' ἐπαίνου τεύξεται πρὸς γοῦν ἐμοῦ, ἐὰν μόνον τὸ ταχθὲν εὖ τολμᾷ τελεῖν.ΤΕΚΜΗΣΣΑἈλλ', ὦ φίλ' Αἴας, πάντ' ἔγωγε πείσομαι. ΑΙΑΣκόμιζέ νύν μοι παῖδα τὸν ἐμὸν, ὡς ἴδω.ΤΕΚΜΗΣΣΑΚαὶ μὴν φόβοισί γ' αὐτὸν ἐξελυσάμην.ΑΙΑΣἐν τοῖςδε τοῖς κακοῖσιν, ἢ τί μοι λέγεις;ΤΕΚΜΗΣΣΑμὴ σοί γέ που δύστηνος ἀντήσας θάνοι.ΑΙΑΣΠρέπων γέ τἂν ἦν δαίμονος τοὐμοῦ τόδε. ΤΕΚΜΗΣΣΑἈλλ' οὖν ἐγὼ 'φύλαξα, τοῦτό γ' ἀρκέσαι.ΑΙΑΣἐπῄνεσ' ἔργον καὶ πρόνοιαν ἣν ἔθου.ΤΕΚΜΗΣΣΑΤι δἦτ' ἂν ὡς ἐκ τῶνδ' ἂν ὠφελοῖμί σε;ΑΙΑΣΔός μοι προσειπεῖν αὐτὸν ἐμφανῆ τ ἰδεῖν.ΤΕΚΜΗΣΣΑΚαὶ μὴν πέλας γε προςπόλοις φυλάσσεται. ΑΙΑΣΤί δῆτα μέλλει μὴ οὐ παρουσίαν ἔχειν;ΤΕΚΜΗΣΣΑὦ παῖ, πατὴρ καλεῖ σε· δεῦρο προσπόλων ἄγ' αὐτὸν, ὅςπερ χερσὶν εὐθύνων κυρεῖς.ΑΙΑΣἕρποντι φωνεῖς ἢ λελειμμένῳ λόγου;ΤΕΚΜΗΣΣΑΚαὶ δὴ κομίζει προςπόλων ὅδ' ὲγγύθεν.Αἶρ' αὐτὸν, αἶρε δεῦρο · ταρβήσει γὰρ οὒ,