οὐκ ἔστιν οὐδὲν μεῖζον ἀθρώποις κακ(ν.ἐγὼ δ' ἐλευθέρου μὲν ἐξέφυν πατρὸς,εἴπερ τινὸς, σθένοντος ὲν πλούτῳ, Φρύγων·νῦν δ' εἰμὶ δούλη· θεοῖς γὰρ ὧδ' ἔδοξέ που, καὶ σῇ μάλιστα χειρί· τοιγαροῦν, ἐπεὶτὸ σὸν λέχος ξυνῆλθον, εὗ φρονῶ τὰ σὰ,καί σ' ἀντιάζω πρός τ' ὲᾳεστἐου Δῖός εὐνῆς τε τῆς σῆς, ἧς συνηλλάχθης ἐμοὶ, μή μ' ἀξιώσῃς βάξιν ἀλγεινὴν λαβεῖντῶν σῶν ὑπ' ἐχθρῶν, χειρίαν ἀφεὶς τινί.ἢν γὰρ θάνῃς σὺ καἰ τελευτήσας ἀφῇς, ταύτῃ νόμιζε κἀμὲ τῇ τόθ' ἡμέρᾳ βίᾳ ξυναρπασθεῖσαν Ἀργείων ὕπο ζῆν παιδὶ τῷ σῷ δουλίαν ἕξειν τροφήν.καί τις πικρὸν πρόςφθεγμα δεσποτῶν ἐρεῖ,λόγοις ἰάπτων, ἴδετε τὴν ὁμευνέτιν Αἴαντος, ὃς μέγιστον ἴσχυσε στρατοῦ, οἷας λατρείας ἀνθ' ὅσου ζήλου τρἐφει! τοιαῦτ' ἐρεῖ τις· κἀμὲ μὲν δαίμων ἐλᾷσοὶ δ' αἰσχρὰ τἄπη ταῦτα καὶ τῷ σῷ γένει.