οὐκ ἔστι τοὖργον τλητόν· ἀλλὰ δῆτ' ἰὼν πρὸς ἔρυμα Τρώων, ξυμπεσὼν μόνος μόνοις καὶ δρῶν τι χρηστὸν, εἶτα λοίσθιον θάνω; ἀλλ' ὧδέ γ' Ἀτρείδας ἂν εὐφράναιμί που.οὐκ ἔστι ταῦτα· πεῖρά τις ζητητέατοιάδ', ἀφ' ἧς γέροντι δηλώσω πατρὶ, μή τοι φύσιν γ' ἄσπλαγχνος ἐκ κείνου γεγώς. αἰσχρὸν γὰρ ἄνδρα τοῦ μακροῦ χρῄζειν βίου,κακοῖσιν ὅστις μηδὲν ἐξαλλάσσεται. τί γὰρ παρ' ἦμαρ ἡμέρα τέρπειν ἔχειπροςθεῖσα κἀναθεῖσα τοῦ γε κατθανεῖν; οὐκ ἂν πριαίμην οὐδενὸς λόγου βροτὸν, ὅστις κεναῖσιν ἐλπίσιν θερμαίνεται. ἀλλ' ἢ καλῶς ζῆν ἢ καλῶς τεθνηκέναι τὸν εὐγενῆ χρή· πάντ' ἀκήκοας λόγον.ΧΟΡΟΣΟὐδεὶς ἐρεῖ ποθ', ὡς ὑπόβλητον λόγον,Αἴας, ἔλεξας, ἀλλὰ τῆς σαυτοῦ φρενός.παῦσαί γε μέντοι καὶ δὸς ἀνδράσιν φίλοιςγνώμης κρατῆσαι, τάςδε φροντἐδας μεθείς.ΤΕΚΜΗΣΣΑὦ δἐσποτ' Αἴας, τῆς ἀναγκαίας τύχης