πῶς ἂν τὸν αἱμυλώτατον,ἐχθρὸν ἄλημα, τούς τε δισ-σάρχας ὀλέσσας βασιλῆς,τέλος θάνοιμι καὐτός! ΤΕΚΜΗΣΣΑὅταν κατεύχῃ ταῦθ', ὁμοῦ κἀμοὶ θανεῖν εὔχου· τί γὰρ δεῖ ζῆν με, σοῦ τεθνηκότος; ΑΙΑΣἸὼ σκότος, ἐμὸν φάος,ἔρεβος ὦ φαεννότατον ὡς ἐμοί·ἕλεσθ', ἕλεσθέ μ' οἰκήτορα, ἕλεσθέ μ', οὔτε γὰρ θεῶνγένος, οὔθ' ἁμερίωνἔτ' ἄξιος βλέπειν τίν'εἰς ὄνασιν ἀνθοώπων.ἀλλά μ' ἁ Δῖός ἀλκίμα θεὸςὀλέθριον αἰκίζει. ποὶ τις οὖν φύγῃ; ποῖ μολὼν μενῶ;εἰ τὰ μὲν φθίνει, φίλοι,τοῖςδ' ὁμοῦ πέλας,