νυκτὸς γὰρ ἡμᾶς τἧςδε πρᾶγος ἄσκοπον ἔχει περάνας, εἴπερ εἴργασται τάδε. ἴσμεν γὰρ οὐδὲν τρανὲς ἀλλ' ἀλώμεθα. κἀγὼ 'θελοντὴς τῷδ' ὑπεζύγην πόνῳ.ἐφθαρμένας γὰρ ἀρτίως εὑρίσκομενλείας ἁπάσας καὶ κατηναρισμένας· ἐκ χειρὸς, αὐτοῖς ποιμνίων ἐπιστάταις. τήνδ' οὖν ἐκείνῳ πᾶς τις αἰτίαν νέuει. καὶ μοί τις ὀπτὴρ αὐτὸν εὶςιδὼν μόνονπηδῶντα πεδία σὺν νεορράντῳ ξίφει, φράζει τε κἀδήλωσεν· εὐθέως δ' ἐγὼ κατ' ἴχνος ᾄσσω· καὶ τὰ μὲν σημαίνομαι, τὰ ὸ' ἐκπέπληγμαι, κοὐκ ἔχω μαθεῖν ὅτου· καιρὸν δ' ἐφήκεις· πάντα γὰρ, τά τ' οὖν πάρος,τά τ' εὶσἐπειτα, σῇ κυβερνῶμαι χερί.ΑΘΗΝΑἐγνων, Ὀδυσσεῦ, καὶ πάλαι φύλαξ ἔβην τῇ σῇ πρόθυμος εἰς ὁδὸν κυνηγίᾳ.ΟΔΥΣΣΕΥΣἦ καὶ, φίλη δέσποινα, πρὸς καιρὸν πονῶ;ΑΘΗΝΑὩς ἔστιν ἀνδρὸς τοῦδε τἄργα ταῦτά σοι.ΟΔΥΣΣΕΥΣΚαὶ πρὸς τί δυςλόγιστον ὧδ' ᾖξεν χέρα;