πικροὺς ἔοιγμεν τῶν Ἀχιλλείων ὅπλωνἀγῶνας Ἀργείοισι κηρύξαι τότε,εἰ πανταχοῦ φανούμεθ' ἐκ Τεύκρου κακοὶ,κοὐκ ἀρκέσει ποθ' ὑμὶν, οὐδ' ἡσσημένοις, εἴκειν ἅ τοῖς πολλοῖσιν ἤρεσκεν κριταῖς. ἀλλ' αἰὲν ἡμᾶς ἢ κακοῖς βαλεῖτέ που,ἢ σὺν δόλῳ κεντήσεθ' οἱ λελειμμένοι.ἐκ τῶνδε μέντοι τῶν τρόπων οὐκ ἄν ποτεκατάστασις γένοιτ' ἂν οὐδενὸς νόμου,εἰ τοὺς δίκη νικῶντας ὲξωθήσομενκαὶ τοὺς ὄπισθεν εἰς τὸ πρόσθεν ἄξομεν.ἀλλ' εἰρκτέον τάδ' ἐστίν· οὐ γὰρ οἱ πλατεῖς,οὐδ' εὐρύνωτοι φῶτες ἀσφαλέστατοι,ἀλλ' οἱ φρονοῦντες εὖ κρατοῦσι πανταχοῦ. μέγας δὲ πλευρὰ βοῦς ὑπὸ σμικρᾶς ὅμως μάστιγος ὀρθὸς εἰς ὁδὸν πορεύεται.καὶ σοὶ προςέρπον τοῦτ' ὲγὼ τὸ φάρμακονὁρῶ τάχ , εἰ μὴ νοῦν κατακτήσει τινά.ὃς ἀνδρὸς οὐκέτ' ὄντος, ἀλλ' ἤδη σκιᾶς,θαρσῶν ὑβρίζεις κἀξελευὅεροστομεῖς.