ἐγὼ μὲν οὐδέν' οἶδ'· ἐποικτείρω δέ νιν δύστηνον ἔμπας, καίπερ ὄντα δυςμενὴ, ὁθούνεκ' ἄτῃ ξυγκατέζευκται κακῇ, οὐδὲν τὸ τούτου μᾶλλον ἢ τοὐμὸν σκοπῶν.ὁρῶ γὰρ ἡμάς οὐδὲν ὄντας ἄλλο πλὴνεἴδωλ', ὅσοιπερ ζῶμεν, ἢ κούφην σκιάν.ΑΘΗΝΑΤοιαῦτα τοίνυν εἰσορῶν, ὑπέρκοπον μηδέν ποτ' εἴπῃς αὐτὸς εἰς θεοὺς ἔπος, μηδ' ὄγκον ἄρῃς μηδέν', εἴ τινος πλέονἢ χειρὶ βρίθεις ἢ μακροῦ πλούτου βάθει.ὡς ἡμέρα κλίνει τε κἀνάγει πάλιν ἅπαντα τἀνθρώπεια· τοὺς δὲ σώφρονας θεοὶ φιλοῦσι καὶ στυγοῦσι τοὺς κακούς.ΠΑΡΟΛΟΣ ΧΟΡΟΥΤελαμώνιε παῖ, τῆς ἀμφιρύτουΣαλαμῖνος ἔχων βάθρον ἀγχιάλου,σὲ μὲν εὖ πράσσοντ' ἐπιχαίρω· σὲ δ' ὅταν πληγὴ Δῖός ἢ ζαμενὴς λόγος ἐκ Δαναῶν κακόθρους ἐπιβῇ, μέγαν ὄκνον ἔχω καὶ πεφόβημαιπτηνῆς ὡς ὄμμα πελείας.