ὦ πόνοι πρόγονοι πόνων. κεῖνος γὰρ ἔπερσεν ἀνθρώπους.ἐκεῖνος οὐ στεφάνων,οὔτε βαθειᾶν κυλίκωννεῖμεν ἐμοὶ τέρψιν ὁμιλεῖν,οὔτε γλυκὺν αὐλῶν ὄτοβον,δύςμορος, οὔτ' ἐννυχίαν τέρψιν ἰαύειν· ἐρώτων δ'ἐρώτων ἀπέπαυσεν, ὤ μοι!κεῖμαι δ' ἀμέριμνος οὕτως,ἀεὶ πυκιναῖς δρόσοιςτεγγόμενος κόμας, λυγρᾶς μνήματα Τροίας.Καὶ πρὶν μὲν ἐννυχίουδείματος ἦν μοι προβολὰκαὶ βελέων θούριος Αἴας·νῦν δ' οὗτος ἀνεῖται στυγερῷ δαίμονι· τίς μοι, τίς ἔτ' οὖντέρψις ὲπέσται,- γενοίμαν,ἵν' ὑλᾶεν ἔπεστι πόντου