ἄγ' εἴπ' ἀπ' ἀρχῆς αὖθις, ἦ σὺ φῄς ἄγειντὸν ἄνδρ' Ἀχαιοῖς δεῦρο σύμμαχον λαβών; οὐκ αὐτὸς ἐξέπλευσεν, ὡς αὑτοῦ κρατῶν;ποῦ σὺ στρατηγεῖς τοῦδε; ποῦ δὲ σοὶ λεῶνἔξεστ' ἀνάσσειν, ὧν ὅδ' ἡγεῖτ' οἴκοθεν;Σπάρτης ἀνάσσων ἦλθες, οὐχ ἡμῶν κρατῶν.οὐδ' ἔσθ' ὅπου σοὶ τόνδε κοσμῆσαι πλέον ἀρχῆς ἔκειτο θεσμὸς, ἢ καὶ τῷδε σέ.ὕπαρχος ἄλλων δεῦρ' ἔπλευσας, οὐχ ὅλωνστρατηγὸς, ὥςτ' Αἴαντος ἡγεῖσθαί ποτε.ἀλλ' ὧνπερ ἄρχεις ἄρχε, καὶ τὰ σἐμν' ἔπηκόλαζ' ἐκείνους· τόνδε δ' εἴτε μὴ σὺ φῄς,εἴθ' ἅτερος στρατηγὸς εἰς ταφὰς ἐγὼθήσω δικαίως, οὐ τὸ σὸν δείσας στόμα.οὐ γάρ τι τῆς σῆς οὕνεκ' ἐστρατεύσατο γυναικὸς, ὥςπερ οἱ πόνου πολλοῦ πλέῳ· ἀλλ' οὕνεχ' ὅρκων, οἶσιν ἦν ἐνώμοτος, σοῦ δ' οὐδέν· οὐ γὰρ ἠξίου τοὺς μηδένας.πρὸς ταῦτα πλείοις δεῦρο κήρυκας λαβὼνκαὶ τὸν στρατηγὸν ἧκε· τοῦ δὲ σοῦ ψόφου