ἀλλ' ἄνδρα χρὴ, κἂν σῶμα γεννήσῃ μέγα,δοκεῖν πεσεῖν ἂν, κἂν ἀπὸ σμικροῦ κακοῦ. δέος γὰρ ᾦ πρόςεστιν αἰσχύνη θ' ὁμοῦ,σωτηρίαν ἔχοντα τόνδ' ἐπίστασο.ὅπου δ' ὑβρίζειν, δρᾷν θ' ἁ βούλεται, πάρα,ταύτην νόμιζε τὴν πόλιν χρόνῳ ποτὲἐξ οὐρίων δραμοῦσαν εἰς βυθὸν πεσεῖν. ἀλλ' ἑστάτω μοι καὶ δέος τι καίριον,καὶ μὴ δοκῶμεν, δρῶντες ἂν ἡδώμεθαοὐκ ἀντιτίσειν αὖθις, ‘ἂν λυπώμεθα.ἕρπει παραλλὰξ ταῦτα· πρόσθεν οὗτος ἦναἴθων ὑβριστής· νὺν δ' ἐγὼ μἐγ αὖ φρονῶ, καὶ σοὶ προφωνῶ τόνδε μὴ θάπτειν, ὅπωςμὴ τόνδε θάπτων αὐτὸς εἰς ταφὰς πέσῃς.ΧΟΡΟΣΜενέλαε, μὴ γνώμας ὑποστήσας σοφὰς,εἶτ' αὐτὸς ὲν θανοῦσιν ὑβριστὴς γένῃ. ΤΕΥΚΡΟΣοὐκ ἄν ποτ', ἄνδρες, ἄνδρα θαυμάσαιμ' ἔτι, ὅς μηδὲν ὢν γοναῖσιν εἶθ' ἁμαρτάνει,ὅθ' οἱ δοκοῦντες εὐγενεῖς πεφυκέναι,τοιαῦθ' ἁμαρτάνουσιν ἐν λόγοις ἔπη.