ζῶσαν καὶ ἔπειτα θανοῦσαν.

Ἀντιγόνηοἴμοι γελῶμαι. τί με, πρὸς θεῶν πατρῴων.οὐκ οἰχομέναν ὑβρίζεις, ἀλλʼ ἐπίφαντον;ὦ πόλις, ὦ πόλεως πολυκτήμονες ἄνδρες·ἰὼ Διρκαῖαι κρῆναιΘήβας τʼ εὐαρμάτου ἄλσος, ἔμπας ξυμμάρτυρας ὔμμʼ ἐπικτῶμαι,οἵα φίλων ἄκλαυτος, οἵοις νόμοιςπρὸς ἕργμα τυμβόχωστον ἔρχομαι τάφου ποταινίου·ἰὼ δύστανος, βροτοῖς οὔτε νεκροῖς κυροῦσαμέτοικος οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν.

Χορόςπροβᾶσʼ ἐπʼ ἔσχατον θράσουςὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρονπροσέπεσες, ὦ τέκνον, πολύ·πατρῷον δʼ ἐκτίνεις τινʼ ἆθλον.

Ἀντιγόνηἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμνας,πατρὸς τριπόλιστον οἶκτον τοῦ τε πρόπαντοςἁμετέρου πότμου κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν.ἰὼ ματρῷαι λέκτρωνἆται κοιμήματά τʼ αὐτογέννητʼ ἐμῷ πατρὶ δυσμόρου ματρός,οἵων ἐγώ ποθʼ ἁ ταλαίφρων ἔφυν·