ἀλλʼ αὐτόνομος ζῶσα μόνη δὴθνητῶν Ἅιδην καταβήσει.

Ἀντιγόνηἤκουσα δὴ λυγροτάταν ὀλέσθαι τὰν Φρυγίαν ξένανΤαντάλου Σιπύλῳ πρὸς ἄκρῳ, τὰν κισσὸς ὡς ἀτενὴςπετραία βλάστα δάμασεν, καί νιν ὄμβροι τακομέναν,ὡς φάτις ἀνδρῶν,χιών τʼ οὐδαμὰ λείπει, τέγγει δʼ ὑπʼ ὀφρύσι παγκλαύτοιςδειράδας· ᾇ με δαίμων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.

Χορόςἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής,ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς.καίτοι φθιμένῃ μέγα κἀκοῦσαιτοῖς ἰσοθέοις σύγκληρα λαχεῖν.ζῶσαν καὶ ἔπειτα θανοῦσαν.

Ἀντιγόνηοἴμοι γελῶμαι. τί με, πρὸς θεῶν πατρῴων.οὐκ οἰχομέναν ὑβρίζεις, ἀλλʼ ἐπίφαντον;ὦ πόλις, ὦ πόλεως πολυκτήμονες ἄνδρες·