εἴασʼ ὀλέσθαι μήθʼ ὑπʼ οἰωνῶν τινος.οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;τοιάδʼ ἐρεμνὴ σῖγʼ ἐπέρχεται φάτις.ἐμοὶ δὲ σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον,τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοιςἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;μή νυν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,ὡς φὴς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτʼ ὀρθῶς ἔχειν.ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,ἢ γλῶσσαν, ἣν οὐκ ἄλλος, ἢ ψυχὴν ἔχειν,οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί.ἀλλʼ ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνεινπόλλʼ, αἰσχρὸν οὐδὲν καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσαδένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσῴζεται,τὰ δʼ ἀντιτείνοντʼ αὐτόπρεμνʼ ἀπόλλυται.αὕτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατῆ πόδατείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτωστρέψας τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.