οἷς γὰρ ἂν σεισθῇ θεόθεν δόμος, ἄταςοὐδὲν ἐλλείπει γενεᾶς ἐπὶ πλῆθος ἕρπον·ὅμοιον ὥστε ποντίαις οἶδμα δυσπνόοις ὅτανΘρῄσσαισιν ἔρεβος ὕφαλον ἐπιδράμῃ πνοαῖς,κυλίνδει βυσσόθεν κελαινὰν θῖνα καὶδυσάνεμοι, στόνῳ βρέμουσι δʼ ἀντιπλῆγες ἀκταί.

Χορόςἀρχαῖα τὰ Λαβδακιδᾶν οἴκων ὁρῶμαιπήματα φθιτῶν ἐπὶ πήμασι πίπτοντʼ,οὐδʼ ἀπαλλάσσει γενεὰν γένος, ἀλλʼ ἐρείπειθεῶν τις, οὐδʼ ἔχει λύσιν. νῦν γὰρ ἐσχάτας ὑπὲρῥίζας ὃ τέτατο φάος ἐν Οἰδίπου δόμοις,κατʼ αὖ νιν φοινία θεῶν τῶν νερτέρωνἀμᾷ κόνις λόγου τʼ ἄνοια καὶ φρενῶν ἐρινύς.

Χορόςτεάν, Ζεῦ, δύνασιν τίς ἀνδρῶν ὑπερβασία κατάσχοι;τὰν οὔθʼ ὕπνος αἱρεῖ ποθʼ ὁ πάντʼ ἀγρεύων,οὔτε θεῶν ἄκματοι μῆνες, ἀγήρῳ δὲ χρόνῳδυνάστας κατέχεις Ὀλύμπου μαρμαρόεσσαν αἴγλαν.τό τʼ ἔπειτα καὶ τὸ μέλλονκαὶ τὸ πρὶν ἐπαρκέσεινόμος ὅδʼ, οὐδὲν ἕρπει