πρὸς αὐτοφώρων ἀμπλακημάτων διπλᾶςὄψεις ἀράξας αὐτὸς αὐτουργῷ χερί.ἔπειτα μήτηρ καὶ γυνή, διπλοῦν ἔπος,πλεκταῖσιν ἀρτάναισι λωβᾶται βίον·τρίτον δʼ ἀδελφὼ δύο μίαν καθʼ ἡμέραναὐτοκτονοῦντε τὼ ταλαιπώρω μόρονκοινὸν κατειργάσαντʼ ἐπαλλήλοιν χεροῖν.νῦν δʼ αὖ μόνα δὴ νὼ λελειμμένα σκόπειὅσῳ κάκιστʼ ὀλούμεθʼ, εἰ νόμου βίᾳψῆφον τυράννων ἢ κράτη παρέξιμεν.ἀλλʼ ἐννοεῖν χρὴ τοῦτο μὲν γυναῖχʼ ὅτιἔφυμεν, ὡς πρὸς ἄνδρας οὐ μαχουμένα.ἔπειτα δʼ οὕνεκʼ ἀρχόμεσθʼ ἐκ κρεισσόνων,καὶ ταῦτʼ ἀκούειν κἄτι τῶνδʼ ἀλγίονα.ἐγὼ μὲν οὖν αἰτοῦσα τοὺς ὑπὸ χθονὸςξύγγνοιαν ἴσχειν, ὡς βιάζομαι τάδε,τοῖς ἐν τέλει βεβῶσι πείσομαι· τὸ γὰρ