ἔκ τʼ εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχουχοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.χἠμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νινθηρώμεθʼ εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην,καὶ τάς τε πρόσθεν τάς τε νῦν ἠλέγχομενπράξεις· ἄπαρνος δʼ οὐδενὸς καθίστατο,ἅμʼ ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα.τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναιἥδιστον, ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγεινἀλγεινόν· ἀλλὰ πάντα ταῦθʼ ἥσσω λαβεῖνἐμοὶ πέφυκε τῆς ἐμῆς σωτηρίας.Κρέωνσὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν εἰς πέδον κάρα,φὴς ἢ καταρνεῖ μὴ δεδρακέναι τάδε;Ἀντιγόνηκαὶ φημὶ δρᾶσαι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή.Κρέωνσὺ μὲν κομίζοις ἂν σεαυτὸν ᾖ θέλειςἔξω βαρείας αἰτίας ἐλεύθερον·σὺ δʼ εἰπέ μοι μὴ μῆκος, ἀλλὰ συντόμως,