ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρʼ ἀνὴρ ἐπιρρόθοιςκακοῖσιν, εἴ τις τοῦδʼ ἀκηδήσοι πόνου.χρόνον τάδʼ ἦν τοσοῦτον, ἔστʼ ἐν αἰθέριμέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλοςκαὶ καῦμʼ ἔθαλπε· καὶ τότʼ ἐξαίφνης χθονὸςτυφὼς ἀείρας σκηπτόν οὐράνιον ἄχος,πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβηνὕλης πεδιάδος, ἐν δʼ ἐμεστώθη μέγαςαἰθήρ· μύσαντες δʼ εἴχομεν θείαν νόσον.καὶ τοῦδʼ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,ἡ παῖς ὁρᾶται, κἀνακωκύει πικρᾶςὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ὡς ὅταν κενῆςεὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψῃ λέχος.οὕτω δὲ χαὔτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾷ νέκυν,γόοισιν ἐξῴμωξεν, ἐκ δʼ ἀρὰς κακὰςἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις.καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,