ἦ καὶ ξυνίης καὶ λέγεις ὀρθῶς ἃ φῄς;Φύλαξταύτην γʼ ἰδὼν θάπτουσαν ὃν σὺ τὸν νεκρὸνἀπεῖπας. ἆρʼ ἔνδηλα καὶ σαφῆ λέγω;Κρέωνκαὶ πῶς ὁρᾶται κἀπίληπτος ᾑρέθη;Φύλαξτοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμʼ. ὅπως γὰρ ἥκομεν,πρὸς σοῦ τὰ δείνʼ ἐκεῖνʼ ἐπηπειλημένοι,πᾶσαν κόνιν σήραντες, ἣ κατεῖχε τὸννέκυν, μυδῶν τε σῶμα γυμνώσαντες εὖ,καθήμεθʼ ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι,ὀσμὴν ἀπʼ αὐτοῦ μὴ βάλοι πεφευγότες,ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρʼ ἀνὴρ ἐπιρρόθοιςκακοῖσιν, εἴ τις τοῦδʼ ἀκηδήσοι πόνου.χρόνον τάδʼ ἦν τοσοῦτον, ἔστʼ ἐν αἰθέριμέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλοςκαὶ καῦμʼ ἔθαλπε· καὶ τότʼ ἐξαίφνης χθονὸςτυφὼς ἀείρας σκηπτόν οὐράνιον ἄχος,πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβηνὕλης πεδιάδος, ἐν δʼ ἐμεστώθη μέγαςαἰθήρ· μύσαντες δʼ εἴχομεν θείαν νόσον.καὶ τοῦδʼ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,