τοὔργον τόδʼ, ἡ ξύννοια βουλεύει πάλαιΚρέωνπαῦσαι, πρὶν ὀργῆς καὶ ʼμὲ μεστῶσαι λέγων,μὴ ʼφευρεθῇς ἄνους τε καὶ γέρων ἅμα.λέγεις γὰρ οὐκ ἀνεκτὰ δαίμονας λέγωνπρόνοιαν ἴσχειν τοῦδε τοῦ νεκροῦ πέρι.πότερον ὑπερτιμῶντες ὡς εὐεργέτηνἔκρυπτον αὐτόν, ὅστις ἀμφικίοναςναοὺς πυρώσων ἦλθε κἀναθήματακαὶ γῆν ἐκείνων καὶ νόμους διασκεδῶν;ἢ τοὺς κακοὺς τιμῶντας εἰσορᾷς θεούς;οὔκ ἔστιν. ἀλλὰ ταῦτα καὶ πάλαι πόλεωςἄνδρες μόλις φέροντες ἐρρόθουν ἐμοί,κρυφῇ κάρα σείοντες, οὐδʼ ὑπὸ ζυγῷλόφον δικαίως εἶχον, ὡς στέργειν ἐμέ.ἐκ τῶνδε τούτους ἐξεπίσταμαι καλῶςπαρηγμένους μισθοῖσιν εἰργάσθαι τάδε.οὐδὲν γὰρ ἀνθρώποισιν οἷον ἄργυρος