τάλας, τί χωρεῖς οἷ μολὼν δώσεις δίκην;τλήμων, μενεῖς αὖ; κεἰ τάδʼ εἴσεται Κρέωνἄλλου παρʼ ἀνδρός; πῶς σὺ δῆτʼ οὐκ ἀλγύνει;τοιαῦθʼ ἑλίσσων ἤνυτον σχολῇ βραδύς.χοὔτως ὁδὸς βραχεῖα γίγνεται μακρά.τέλος γε μέντοι δεῦρʼ ἐνίκησεν μολεῖνσοί. κεἰ τὸ μηδὲν ἐξερῶ, φράσω δʼ ὅμως·τῆς ἐλπίδος γὰρ ἔρχομαι δεδραγμένος,τὸ μὴ παθεῖν ἂν ἄλλο πλὴν τὸ μόρσιμον.Κρέωντί δʼ ἐστὶν ἀνθʼ οὗ τήνδʼ ἔχεις ἀθυμίαν;Φύλαξφράσαι θέλω σοι πρῶτα τἀμαυτοῦ· τὸ γὰρπρᾶγμʼ οὔτʼ ἔδρασʼ οὔτʼ εἶδον ὅστις ἦν ὁ δρῶν,οὐδʼ ἂν δικαίως ἐς κακὸν πέσοιμί τι.Κρέωνεὖ γε στοχάζει κἀποφάργνυσαι κύκλῳτὸ πρᾶγμα· δηλοῖς δʼ ὥς τι σημανῶν νέον.Φύλαξτὰ δεινὰ γάρ τοι προστίθησʼ ὄκνον πολύν.Κρέωνοὔκουν ἐρεῖς ποτʼ, εἶτʼ ἀπαλλαχθεὶς ἄπει;Φύλαξκαὶ δὴ λέγω σοι. τὸν νεκρόν τις ἀρτίωςθάψας βέβηκε κἀπὶ χρωτὶ διψίανκόνιν παλύνας κἀφαγιστεύσας ἃ χρή·