φυγὰς κατελθὼν ἠθέλησε μὲν πυρὶπρῆσαι κατʼ ἄκρας, ἠθέλησε δʼ αἵματοςκοινοῦ πάσασθαι, τοὺς δὲ δουλώσας ἄγειν,τοῦτον πόλει τῇδʼ ἐκκεκήρυκται τάφῳμήτε κτερίζειν μήτε κωκῦσαί τινα,ἐᾶν δʼ ἄθαπτον καὶ πρὸς οἰωνῶν δέμαςκαὶ πρὸς κυνῶν ἐδεστὸν αἰκισθέν τʼ ἰδεῖν.τοιόνδʼ ἐμὸν φρόνημα, κοὔποτʼ ἔκ γʼ ἐμοῦτιμὴν προέξουσʼ οἱ κακοὶ τῶν ἐνδίκων·ἀλλʼ ὅστις εὔνους τῇδε τῇ πόλει, θανὼνκαὶ ζῶν ὁμοίως ἐξ ἐμοῦ τιμήσεται.Χορόςσοὶ ταῦτʼ ἀρέσκει, παῖ Μενοικέως Κρέον,τὸν τῇδε δύσνουν κἀς τὸν εὐμενῆ πόλει·νόμῳ δὲ χρῆσθαι παντί που πάρεστί σοικαὶ τῶν θανόντων χὠπόσοι ζῶμεν πέρι.Κρέωνὡς ἂν σκοποὶ νῦν εἶτε τῶν εἰρημένων.