τὸν εὐτυχοῦντα τόν τε δυστυχοῦντʼ ἀεί·καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτέ,σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόναλαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίανηὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ·καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰςὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημʼ ἐγὼζῆν τοῦτον, ἀλλʼ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.πλούτει τε γὰρ κατʼ οἶκον, εἰ βούλει, μέγακαὶ ζῆ τύραννον σχῆμʼ ἔχων· ἐὰν δʼ ἀπῇτούτων τὸ χαίρειν, τἄλλʼ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶςοὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.Χορόςτί δʼ αὖ τόδʼ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;Ἄγγελοςτεθνᾶσιν. οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.Χορόςκαὶ τίς φονεύει; τίς δʼ ὁ κείμενος; λέγε.ἌγγελοςΑἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δʼ αἱμάσσεται.