ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δʼ ἐγώ.καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖςπλήρεις ὑπʼ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶςτοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.κᾆτʼ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτιθεοὶ παρʼ ἡμῶν οὐδὲ μηρίων φλόγα,οὐδʼ ὄρνις εὐσήμους ἀπορροιβδεῖ βοάςἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.ταῦτʼ οὖν, τέκνον, φρόνησον. ἀνθρώποισι γὰρτοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·ἐπεὶ δʼ ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκέτʼ ἔστʼ ἀνὴρἄβουλος οὐδʼ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸνπεσὼν ἀκῆται μηδʼ ἀκίνητος πέλῃ.αὐθαδία τοι σκαιότητʼ ὀφλισκάνει.ἀλλʼ εἶκε τῷ θανόντι μηδʼ ὀλωλότακέντει· τίς ἀλκὴ τὸν θανόντʼ ἐπικτανεῖν;