μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετοκἄτυφε κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοιχολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταρρυεῖςμηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.τοιαῦτα παιδὸς τοῦδʼ ἐμάνθανον πάρα,φθίνοντʼ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα.ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δʼ ἐγώ.καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖςπλήρεις ὑπʼ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶςτοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.κᾆτʼ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτιθεοὶ παρʼ ἡμῶν οὐδὲ μηρίων φλόγα,οὐδʼ ὄρνις εὐσήμους ἀπορροιβδεῖ βοάςἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.ταῦτʼ οὖν, τέκνον, φρόνησον. ἀνθρώποισι γὰρ